Kees is op 7 maart 2010 overleden na een jarenlange strijd. Al voor Kees zijn dood ben ik mede eigenaar van de kennel geworden om zo Kees zijn levenswerk en grote trots voort te zetten.

 

De eigenaren van kennel van 't Stevensvaartje waren goede vrienden van Kees en hebben dit prachtige stuk over hem geschreven.

Dag goede vriend: 

Op zondag 7 maart is onze goede vriend Kees Lodewijks gestorven aan kanker. Zes jaar lang heeft hij gevochten en gestreden om deze vreselijke ziekte te overwinnen. We kennen Kees Lodewijks allemaal als een zeer goede man, die helemaal  voor zijn Chihuahua’s leefde. Hij is jaren actief geweest voor de NCC met het helpen voor het opbouwen van de clubmatch totdat dit teveel werd voor hem. Maar hij bleef trouw aan de vereniging. Op elk activiteit was hij te zien, hoe goed of slecht het ook ging, hij was er altijd. Kees liet zich niet in een hoek drukken door deze vreselijke ziekte. Je zag Kees op bijna elke show, daar ging hij voor. Wat was kees trots toen hij in 2006 de Ma Schoor plaquette won met Sjors v.h. Matinihofje. Doe dit mij maar eens na, zei hij nog tegen ons. Zijn Chihuahua’s waren zijn lust en zijn leven, dat hield hem ook op de been. Niet alleen bij de Chihuahua mensen was hij bekend, maar bij vele meer. Als Kees er een keer niet bij was, omdat hij in het ziekenhuis lag, vroegen ze al “waar is Kees”, iedereen miste Kees al. Ook bij onze zuiderburen was hij een  zeer geziene gast. Kees stond voor iedereen klaar, niets was voor hem teveel. En ruzie krijgen met Kees, dat kreeg je niet, dan moest je het wel te bont maken. Kees heeft de laatste jaren met zijn ziekte veel tegenslagen gekend. De ene operatie na de andere, maar hij gaf niet op. In 2008 zou zijn grote droom in vervulling gaan, de Crufts, daar hebben we het jaren over gehad. Daar gaan we volgend jaar naar toe, maar het kwam er maar niet van. Maar in 2009 was het geregeld, we zouden naar de Crufts gaan, samen met Tinny , Ellis en Sandra, met 6 man sterk, alles was geregeld. Maar helaas, Kees moest weer naar het ziekenhuis en kon niet mee. Dan volgend jaar maar, zei hij. Pleun, Femke en zijn zus Ans stonden altijd voor Kees klaar, naar het ziekenhuis, naar de dokter en noem het maar op. De laatste maanden kwam de verzorging van zijn ziekte op Pleun en Femke hun rekening, dit hebben ze met alle zorgen gedaan. Kees noemde hen “mijn privé zusters”  en was er ook tevreden mee. Tot het laatste toe heeft Kees de touwtje in eigen handen gehad. Vorig jaar kreeg Kees te horen van de specialist dat het verstandig was om enkele honden te herplaatsen door zijn ziekte. Dit kwam voor Kees hard aan, maar het moet, zei hij. Hij zocht naar een goed tehuis voor enkel Chihuahua’s en de jongere hield hij aan, want daar ga ik mee showen en fokken. Hij gaf maar niet op. Hij maakte Pleun tot mede eigenaar v.h. Matinihofje, zij gaat de kennel voortzetten. Wat was Kees daar blij om, het Matinihofje gaat door. Ook was hij het afgelopen jaar in bepaalde mensen zeer teleurgesteld. Hij zei er niet veel van alleen maar, ach laat maar gaan. De zeer lange telefoongesprekken werden steeds korter naarmate Kees zieker werd. Nooit liet hij merken hoe ziek hij was, maar aan de gesprekken hoorden we dat het niet goed ging. Zaterdag 6 maart zijn we er nog geweest. Wat ging het slecht met Kees, hij was helemaal op en viel regelmatig weg. Hij was gewoon op. Hoe slecht het ook ging, hij bleef plannen maken. Hij vocht door tot het laatste moment. De volgende dag ging de telefoon. We hadden bezoek en keken elkaar aan. We wisten al hoe laat het was, Kees is overleden. Er kwamen tranen van woede, machteloosheid, waarom? Maar er waren ook tranen van opluchting, Kees hoeft niet meer te vechten, te strijden hij heeft geen pijn meer. Dat heeft hij niet verdiend. Kees heeft zelf de muziek uit gekozen die op de crematie gedraaid moest worden. Hij wilde geen bloemen, die moesten ze maar geven als ze op bezoek kwamen dan heb ik er nog wat aan. Kees wilde om half twee gecremeerd worden, want dat is een mooie tijd, vond hij. De aanwezigen die er waren hebben afscheid genomen van Kees met een daverend applaus. Dat heeft hij wel verdiend. Na afloop was zijn wens dat we naar Petdesign gingen, de dierenwinkel waar hij graag kwam. Want dan konden zijn Chihuahua’s er ook bij zijn, dit wilde hij. Kees wat was je dapper een vechter een kanjer. Wat gaan we je missen. Namens iedereen die jij in je hart hebt gesloten bedankt voor alles.  “t Stevensvaartje”